تشکر و گلایه
بسم الله الرحمن الرحیم
در این پست میخواهیم از دوست عزیز خود جناب آقای اسماعیل صمصامی به دلیل حمایت بی دریغ خود از بچه های رشته های مختلف اعم از برق و مکانیک و عمران در زمینه برنامه نویسی و ریاضی و فیزیک تشکر و قدردانی کنیم.در این بین هم افرادی بودند که فقط خود را میدیدند و به دوستان خود هیچگونه کمک درسی نمی کردند(خیلی ها با این گفته ها آشنا هستند و میدانند مقصود چیست و گذشته را بخوبی بیاد می آورند).روزهای امتحانات را همه بیاد می آوریم که همه برای پرسیدن سوال به چه کسی مراجعه میکردیم و بی منت جواب سوالاتمان را میداد و شب امتحان ریاضی برای ما بیدار می ماند و برنامه می نوشت.ایشان در زمینه برنامه نویسی تقریبا به نیمی از دانشجویان راهنمائی می دادند و برای بیش از سی نفر برنامه نوشتند.از این تعداد بسیار زیاد دانشجویان ،فقط چند نفر بخوبی از ایشان تشکر کردند ولی عده ای دیگر حتی یک تشکر خشک و خالی را هم انجام ندادند.
سهراب خوب گفت:
دوست را زیر باران باید دید....
زیر باران باید چیز نوشت....
اما گلایه
نوشته بالا خود نسبتا گلایه بود . از بی مهری بچه ها به خوبی دیگران.وقتی اینچنین چیزهائی را میبینیم واقعا از خود نا امید می شویم . که آیا زحمت کشیدن بی منت برای دیگران ارزشی دارد؟ اهوازی هائی که ادعای خونگرمی و مهمان نوازی دارند آیا از دوست خود در اهواز بخوبی پذیرائی کردند؟ پذیرائی هم نخواستیم .... در شهر غریب آیا حالی از او پرسیدید؟
آن جمال و قدرت و فضل و هنر
ز آفتاب حسن کرد این سو سفر
برای با شما بودن در اهواز ماند ولی ....
امیدواریم برای هیچکدام از شما این اتفاقات نیوفتد...
اگر عقل نیرومندی داشته باشی باز رفیق بد،چشم تدبیرت را کور می کند...
عقل تو گر اژدهائی گشت مست
یار بد او را زمرد ، دان که هست
و امیدواریم اسماعیل از نوشتن این متن از ما ناراحت نشود ....
این وبلاگ متعلق به تمام بچه های برق 88 چمران هست و از تمام همکلاسی های عزیز دعوت به همکاری میشود.